Dag trouwe lezers,
In de nacht van zondag op maandag klopte er iemand op de deur en riep: 'disculpa, emergencia' (sorry, spoedgeval). Toenga was als eerste wakker en beloofde de man dat we onmiddellijk naar het kliniekje zouden komen. Niet veel later liepen we met z'n drieën de berg af. Aangekomen aan het kliniekje was er niet veel leven te bespeuren. Er was niemand te zien en alles bleek rustig. Tot we in de verte wat lampen zagen schijnen. Een man met doeken rond zijn handen gebonden, kwam dichterbij. Ook zijn fanclub (de voltallige familie) was aanwezig. Wouter en Toenga jaagden Lien en Ilse uit hun bed, terwijl ik probeerde te achterhalen wat er gebeurd was. De man bleek overvallen te zijn geweest en had snijwonden van manchettes in zijn beide handen.
Toenga en Wouter maakten de wonde schoon terwijl de meisjes de familieleden wat gerust probeerden te stellen en vooral wat probeerden in te tomen. Onder al het aangekoekte bloed zaten een 4-tal snijwonden verborgen die gehecht moesten worden. We stelden 'a l' improviste' alle materiaal zo steriel mogelijk op. Ik kreeg de eer om, onder begeleiding van Toenga, de wondes de verdoven. Ondertussen leidde Wouter de man af door wat vragen te stellen over zijn familie, zijn werk, enz. Alles ging goed... tot de patiënt vond dat het genoeg geweest was. 'Mucho, mucho dolor' (veel, veel pijn), zei hij. Hij dacht dat het wel vanzelf zou genezen. 1 uur lang probeerden we alle trucks boven te halen om hem te overtuigen om de wonde te laten hechten. Helaas, het bleef protesteren! We konden het amper geloven of aanvaarden, maar hij moest het niet weten! We plakten de wonde toe met steri-strips(R) en geboden hem om dinsdag terug te keren. Vandaag is het ondertussen al woensdag... en van onze stoere bink nog steeds geen spoor...
Met ons gaat het voor de rest super! De laatste dagen hebben we al heel smakelijk gegeten dankzij de kookkunsten van de jongens. We aten al lasagne uit een zelfgefabriceerde oven, brood met een goed korstje (of was het wat verbrand??? hihi) en gisteren aten we overheerlijke belgische frieten!
Tot de volgende!
woensdag 29 april 2009
zaterdag 25 april 2009
25 april 2009
Even een korte up-date:
Gisterenavond kwam er een dokter aankloppen op onze deur. Verrassing, verrassing.Voor de volgende twee weken kunnen we beroep doen op zijn medische kennis. De consultaties lopen hierdoor wat vlotter en we leren opnieuw veel bij. De regen vandaag maakt ons wat treurig, maar het kan ons niet tegenhouden om vanavond een grote BBQ te organiseren voor alle vrijwilligers van Vivir en amor in Yalanhuitz. Met 2 kipjes die op dit moment nog dienen te worden geslacht :)/ We zitten momenteel met 7 vrijwilligers hier. Ilse en Lien (de twee vrijwilligers in het kliniekje), Eva en Liselot ( de 2 studenten orthopedagogie die werken in het schooltje), Toenga ( Belgische arts) en natuurlijk ons zelf.
Maar goed, genoeg over vandaag en ons uitzicht op vnvd. Even een terugblik op de voorbije week.We zijn zelf wat ziek geweest, wat braken en diarree, maar ondertussen zijn we al goed genezen.Delphine had ook wat last van andere beestjes die in haar voet beten! Een dikke voet was het resultaat.. ondertussen is het al beter en springt ze terug in het rond. De voorbije week hebben we veel interessante en tegelijk ook erge diagnoses vastgesteld tijdens de consultaties! Een vrouw met hepatitis, een andere dame met mogelijks een tumor op de eileiders, een meisje met aids en een jongetje met een bijtende wonde door planten op zijn arm. Het grootste probleem waarmee we hier te maken krijgen, is het grote tekort aan medicatie voor chronische ziekten zoals bijvoorbeeld diabetes, parkinson, enz. Elke maand hebben de patiënten pastilles nodig. De voorraad raakt hierdoor rap op en het kost veel geld om elke maand voor die medicatie te zorgen. Daarbij is er geen apotheek hier in de broesse en moet er dus regelmatig iemand voor 6u op de bus om medicatie te gaan halen in Huehuetenango of in San Mateo.
Nog een weekje te gaan hier.. volgende week zaterdag vertrekken we naar onze tweede stageplaats in het ziekenhuis in Huehuetenango! Daar kunnen we onze ogen en oren opentrekken. We verblijven er 1 weekje. Daarna pakken we onze rugzakken opnieuw in en vetrekken we op reis! jieha!
Tot de volgende,
Delphine en Wouter.
Gisterenavond kwam er een dokter aankloppen op onze deur. Verrassing, verrassing.Voor de volgende twee weken kunnen we beroep doen op zijn medische kennis. De consultaties lopen hierdoor wat vlotter en we leren opnieuw veel bij. De regen vandaag maakt ons wat treurig, maar het kan ons niet tegenhouden om vanavond een grote BBQ te organiseren voor alle vrijwilligers van Vivir en amor in Yalanhuitz. Met 2 kipjes die op dit moment nog dienen te worden geslacht :)/ We zitten momenteel met 7 vrijwilligers hier. Ilse en Lien (de twee vrijwilligers in het kliniekje), Eva en Liselot ( de 2 studenten orthopedagogie die werken in het schooltje), Toenga ( Belgische arts) en natuurlijk ons zelf.
Maar goed, genoeg over vandaag en ons uitzicht op vnvd. Even een terugblik op de voorbije week.We zijn zelf wat ziek geweest, wat braken en diarree, maar ondertussen zijn we al goed genezen.Delphine had ook wat last van andere beestjes die in haar voet beten! Een dikke voet was het resultaat.. ondertussen is het al beter en springt ze terug in het rond. De voorbije week hebben we veel interessante en tegelijk ook erge diagnoses vastgesteld tijdens de consultaties! Een vrouw met hepatitis, een andere dame met mogelijks een tumor op de eileiders, een meisje met aids en een jongetje met een bijtende wonde door planten op zijn arm. Het grootste probleem waarmee we hier te maken krijgen, is het grote tekort aan medicatie voor chronische ziekten zoals bijvoorbeeld diabetes, parkinson, enz. Elke maand hebben de patiënten pastilles nodig. De voorraad raakt hierdoor rap op en het kost veel geld om elke maand voor die medicatie te zorgen. Daarbij is er geen apotheek hier in de broesse en moet er dus regelmatig iemand voor 6u op de bus om medicatie te gaan halen in Huehuetenango of in San Mateo.
Nog een weekje te gaan hier.. volgende week zaterdag vertrekken we naar onze tweede stageplaats in het ziekenhuis in Huehuetenango! Daar kunnen we onze ogen en oren opentrekken. We verblijven er 1 weekje. Daarna pakken we onze rugzakken opnieuw in en vetrekken we op reis! jieha!
Tot de volgende,
Delphine en Wouter.
woensdag 15 april 2009
woensdag 15 abril
Unos dias son pasado...Het wordt beslist een druk weekje deze week.Na onze onze eerste (kleine) teleurstelling over het kleine marktje op zondag, hadden we een plan gemaakt. Maandag avond kochten we een kipje bij de lokale boer.In ruil voor een sauna beurt wilde ik gerust wel een kipje slachten. Na het uitkiezen van een 4,5 kg dik of mager kipje (eigenlijk geen idee hoeveel een kip in België weegt) liepen we trots met ons brokje vlees naar ons huisje. Onderweg zagen we wat lachende gezichten waarvan we vermoeden dat ze dachten "die gaan ook dat kieken slachten of wa".Er ging een uurtje voorbij tussen het nemen van de laatste foto's van het kipje en de kippebillen en vlerkjes in de pan. Smaken dat deed, mmm samen met wat patatjes en mango en wat radijsjes.Overheerlijk...
Oh en er werd onverwacht op de deur geklopt van Casa Canela laat op die avond. Twee , naar onze bescheiden mening, avonturies klopten na hun rondreis ( sinds September 2008) aan voor een nachtje in ons huis. Rik en Heleen waren op weg naar Pojom om hun goede vrienden Hanne en Kurt te bezoeken. Na wat verhalen te delen en te eten vielen we, dromende van verre reizen, in slaap...Ondertussen zijn ook de andere studentes terug gearriveerd van hun reis. Wat het huis , nu met 6, toch al redelijk wat vult.Lien vertrok dinsdag met haar mama op reis en dus verzorgen we samen met Ilse de consultats.Het was weer een heel uitlopende reeks van patiënten. Daarstraks nog een diabetespatiënt en een mevrouw met een vermoeden van herval van kanker, een kindje met diaree dat eruit spoot, een hoofdwonde, een kindje met misvormde handjes en benen, een mevrouw met een opgezette lever (hepatitis?), een zwangere 15-jarige enz...
Tis zo verschrikkelijk boeiend.Deze voormiddag volgden we een bijscholing mee voor de traditionele vroedvrouwen. Deze werd gegeven door Hanne van Pojom. Het onderwerp was schouderdystorsie, voor de mensen met weinig medische kennis komt het erop neer dat ze geleerd hebben wat te doen wanneer de schouder van het kindje vast zit tijdens de bevalling. Na een informatiesessie volgde nog een toneeltje met een praktijkoefening. En omdat men nu eenmaal niet bevalt van een kindje met dystorsie op commando speelden we dan maar een bevalling na. Delphine haar benen waren de vagina, Toenga ( afgestudeerde belgische arts) de benen van de vrouw die beviel en ik speelde het grote kind.Na ongeveer een tiental keren te zijn herboren hadden de vroedvrouwen de techniek wat onder de knie.Best een grappig zicht :)Filmke volgt :p
Veel groetjes
Delphine en Wouter
Oh en er werd onverwacht op de deur geklopt van Casa Canela laat op die avond. Twee , naar onze bescheiden mening, avonturies klopten na hun rondreis ( sinds September 2008) aan voor een nachtje in ons huis. Rik en Heleen waren op weg naar Pojom om hun goede vrienden Hanne en Kurt te bezoeken. Na wat verhalen te delen en te eten vielen we, dromende van verre reizen, in slaap...Ondertussen zijn ook de andere studentes terug gearriveerd van hun reis. Wat het huis , nu met 6, toch al redelijk wat vult.Lien vertrok dinsdag met haar mama op reis en dus verzorgen we samen met Ilse de consultats.Het was weer een heel uitlopende reeks van patiënten. Daarstraks nog een diabetespatiënt en een mevrouw met een vermoeden van herval van kanker, een kindje met diaree dat eruit spoot, een hoofdwonde, een kindje met misvormde handjes en benen, een mevrouw met een opgezette lever (hepatitis?), een zwangere 15-jarige enz...
Tis zo verschrikkelijk boeiend.Deze voormiddag volgden we een bijscholing mee voor de traditionele vroedvrouwen. Deze werd gegeven door Hanne van Pojom. Het onderwerp was schouderdystorsie, voor de mensen met weinig medische kennis komt het erop neer dat ze geleerd hebben wat te doen wanneer de schouder van het kindje vast zit tijdens de bevalling. Na een informatiesessie volgde nog een toneeltje met een praktijkoefening. En omdat men nu eenmaal niet bevalt van een kindje met dystorsie op commando speelden we dan maar een bevalling na. Delphine haar benen waren de vagina, Toenga ( afgestudeerde belgische arts) de benen van de vrouw die beviel en ik speelde het grote kind.Na ongeveer een tiental keren te zijn herboren hadden de vroedvrouwen de techniek wat onder de knie.Best een grappig zicht :)Filmke volgt :p
Veel groetjes
Delphine en Wouter
zondag 12 april 2009
een weekje gepasseerd zondag 12 april
het is ondertussen al 2 weken geleden dat we België achter ons hebben gelaten en het is ook al een weekje geleden dat we iets van ons hebben laten horen. Die dagen waren goed gevuld.Het was deze week "Semana Santa", de week voor pasen. Een beetje hetzelfde zoals in België met goede vrijdag en stille zaterdag. Alleen is het hier een reden om heel het land plat te leggen en op bezoek te gaan bij familie. Tot woensdag deden we samen met Lien de consultaties, Ilse ging ondertussen naar Huehuetenango om haar wijsheidstanden te laten trekken. Ons spaans die toch wel erg nuttig is tijdens de consultaties begint goed te vlotten en da maakt het wel leuker. De consultaties gaan van een hoofdwonde na een steen, over het uithalen van een draadje uit een ooglid tot kindjes met griep.Heel gevarieerd allemaal, soms wat lastig want je moet overal een beetje thuis in zijn om bepaalde aandoeningen te kunnen uitsluiten en een juiste diagnose te kunnen stellen.
Vanaf donderdag was ook het kliniekje gesloten voor zijn dagelijkse consultaties en dus enkel open voor noodgevallen. We dachten daarom een uitstapje te plannen naar een stadje in de buurt (Quetzaltenago of ook wel Xela genoemd). Hoewel in de buurt het zou toch wel een kleine acht uur duren voor we er zouden aankomen. We vroegen woensdag nog eens na bij plaatselijke vroedvrouw Maria of er wel busjes reden, kwestie dat we om 3u 's nachts ( het enige uur waarop je vanuit Yalanhuits kan vertrekken) niet voor niets klaar stonden. Twas natuurlijk te denken... De familie die de busjes bestuurd en bezit viert samen 'Semana Santa' in Huehuetenago waardoor er van woensdag tot zondag geen busjes reden. Dikke pech dan maar... Maar afstel is geen uitstel!!!
Andere plannen dan maar... We kozen voor leuke alternatieven... Donderdag planden we een uitstap naar de grens met Mexico. In de doorreis hadden we al de grens gepasseerd in La Mesilla.( de officiële grens). Veel dichter kan je ook de grens oversteken, ditmaal een natuurlijke grens zonder een slagboom of officiële papieren of personen. We stapten een tweetal uurtjes in het bloedhete woud (vol slangen en tijgers, zo maken ze ons hier wijs?!!?). Omsingeld door insekten van drie centimeters die als straaljagers voorbij vlogen genoten we van een zalig uitzicht. De bergen, de zon, het onaangetaste groen... man zo zalig. Uiteindelijk kwamen we aan, meer dan een stel witte paalkes stelde de grans niet voor. Meer interesseerde ons de rivier die de grens kruiste. Met voetjes in het water, een watermeloen en mango in de hand legden we ons achterover op de steentjes. Na het genieten hadden we moeite om terug te keren. Toch die verhalen over tijgers en slangen in het achterhoofd wilden we graag voor den donker thuis zijn, dus besloten we maar aan de terugweg te beginnen. Die was een stuk lastiger dan het doorgaan. We hadden niet echt door dat we in de heenreis de hele tijd hadden afgedaald. Stinkend van het zweet kwamen we aan in Yalanhuitz. Na het nuttigen van gebruneerde (vrij vertaald; gebakken) patatten vielen we als een patattezak in slaap.
De volgende morgen bleven we wat langer in ons bedje liggen. Na een bananenmilkshake (zonder ijscrème) als ontbijt gingen we nog wat 'boodschappen' doen in de winkeltjes van Yalanhuitz en passeeerden we in het kliniekje bij Lien en Ilse. We hadden in de namiddag afgesproken met de vrijwilligers van over den berg (van het kliniekje van Pojom) voor een duik in de rivier in Ixquisis. Om 13u30 vertrokken we samen met Ilse richting het frisse water. Lien bleef achter in Yalanhuitz omdat ze haar mama en een vriendin van haar mama verwachtte die haar een bezoekje brachten. Aangekomen aan de rivier bleken we er niet alleen te zijn. Met 'Semana Santa' zijn er veel families die graag eens een duikje nemen. Tussen de macho-jongens, de kibbelende dames en de gillende kinderen zwommen we in het heerlijk helderblauwe water. Na een uurtje kwamen ook de mensen van Pojom aan en babbelden we wat na. Rond 16u30 keerden we terug naar Yalanhuitz en toen we aankwamen konden we de mama en Marleen (een vriendin van de mama) begroeten. Nadien passeerden we nog eens langs het winkeltje om voor Wouter zijn dagelijks pak koeken te kopen, Mexicanas. Hij is er echt verzot op en kan niet slapen zonder zo een pakje te hebben opgefret!
Zaterdag stonden we met z'n allen voor de deur van Maria (de traditionele vroedvrouw in het kliniekje) die ons had uitgenodigd om samen met haar familie aan de rivier te gaan eten. Wij zorgden voor groenten en rijst, Maria zorgde voor heerlijke kip!! Jieha, eindelijk een stukje vlees tussen onze kiezen. Maria en haar zus maakten een gezellig vuurtje aan het water en het was super om te zien hoe ze voor zo een bende volk een heerlijke maaltijd voor elkaar kregen. We genoten dan ook met volle teugen. Nadien speelden we wat met de kindjes en namen we nog een duikje in het water. Ilse speelde met Willy (het jongste zoontje van Maria) in het water toen hij plots kopje onder ging! Uit het niets sprong Maria haar zoontje te hulp! Echt grappig om te zien hoe ze zo allert reageerde. Zelf haar dure Maya-rok die zoveel geld kost, werd nat. Maria moest nadien uit de kleren en moest een andere, veel kortere rok aandoen. Hoewel haar andere rok nog steeds over haar knieën kwam, is het hier iets wat je niet veel ziet. De vrouwen schamen zich hier voor hun benen en dragen normaal gezien altijd lange, dikke rokken!
Toen de zon iets te fel begon te schijnen maakte we nog een korte wandeling tot boven op een berg waar we een prachtig uitzicht hadden over 'Platanar' en 'Bealinda', 2 nabij gelegen dorpjes. We konden in de verte ook een Mexicaans dorp zien liggen.
We keerden met een goed gevulde Pick-up terug naar Yalanhuitz. Wouter telde 25 man achter in de bak! En wij zaten er ergens tussen... Half gebroken stapten we voor het kliniekje uit en bedankten we de chauffeur voor de rit.
Vandaag opnieuw vroeg uit de veren voor de zondagse markt. We vertrokken net bij zonsopgang en arriveerden vol verwachting om onze rugzak rijkelijk te vullen met groentjes voor de komende week... Helaas pindakaas... nogmaals werden we geconfronteerd met het Semana-Santa-gevoel en troffen slechts 3 kraampjes op de markt. Aiai, een week op bonen, rijst en torilla's vrezen we, maar dat kunnen we ondertussen wel smaken. Na wat voetbal kijken, wat socializen met de Pojommers keerden we terug naar ons huisje op de berg. Onderweg maakten we nog even een plonsje in de rivier want het is alweer snikheet!! We lijken ondertussen al wat op melkchocolade, op weg naar fondant... dat doet er ons aan denken dat jullie vandaag aan het smullen zijn van paaseitjes! Spaar gerust eentje tot we terug zijn...
Hasta luego,
chico y chica in Guatemala.
Vanaf donderdag was ook het kliniekje gesloten voor zijn dagelijkse consultaties en dus enkel open voor noodgevallen. We dachten daarom een uitstapje te plannen naar een stadje in de buurt (Quetzaltenago of ook wel Xela genoemd). Hoewel in de buurt het zou toch wel een kleine acht uur duren voor we er zouden aankomen. We vroegen woensdag nog eens na bij plaatselijke vroedvrouw Maria of er wel busjes reden, kwestie dat we om 3u 's nachts ( het enige uur waarop je vanuit Yalanhuits kan vertrekken) niet voor niets klaar stonden. Twas natuurlijk te denken... De familie die de busjes bestuurd en bezit viert samen 'Semana Santa' in Huehuetenago waardoor er van woensdag tot zondag geen busjes reden. Dikke pech dan maar... Maar afstel is geen uitstel!!!
Andere plannen dan maar... We kozen voor leuke alternatieven... Donderdag planden we een uitstap naar de grens met Mexico. In de doorreis hadden we al de grens gepasseerd in La Mesilla.( de officiële grens). Veel dichter kan je ook de grens oversteken, ditmaal een natuurlijke grens zonder een slagboom of officiële papieren of personen. We stapten een tweetal uurtjes in het bloedhete woud (vol slangen en tijgers, zo maken ze ons hier wijs?!!?). Omsingeld door insekten van drie centimeters die als straaljagers voorbij vlogen genoten we van een zalig uitzicht. De bergen, de zon, het onaangetaste groen... man zo zalig. Uiteindelijk kwamen we aan, meer dan een stel witte paalkes stelde de grans niet voor. Meer interesseerde ons de rivier die de grens kruiste. Met voetjes in het water, een watermeloen en mango in de hand legden we ons achterover op de steentjes. Na het genieten hadden we moeite om terug te keren. Toch die verhalen over tijgers en slangen in het achterhoofd wilden we graag voor den donker thuis zijn, dus besloten we maar aan de terugweg te beginnen. Die was een stuk lastiger dan het doorgaan. We hadden niet echt door dat we in de heenreis de hele tijd hadden afgedaald. Stinkend van het zweet kwamen we aan in Yalanhuitz. Na het nuttigen van gebruneerde (vrij vertaald; gebakken) patatten vielen we als een patattezak in slaap.
De volgende morgen bleven we wat langer in ons bedje liggen. Na een bananenmilkshake (zonder ijscrème) als ontbijt gingen we nog wat 'boodschappen' doen in de winkeltjes van Yalanhuitz en passeeerden we in het kliniekje bij Lien en Ilse. We hadden in de namiddag afgesproken met de vrijwilligers van over den berg (van het kliniekje van Pojom) voor een duik in de rivier in Ixquisis. Om 13u30 vertrokken we samen met Ilse richting het frisse water. Lien bleef achter in Yalanhuitz omdat ze haar mama en een vriendin van haar mama verwachtte die haar een bezoekje brachten. Aangekomen aan de rivier bleken we er niet alleen te zijn. Met 'Semana Santa' zijn er veel families die graag eens een duikje nemen. Tussen de macho-jongens, de kibbelende dames en de gillende kinderen zwommen we in het heerlijk helderblauwe water. Na een uurtje kwamen ook de mensen van Pojom aan en babbelden we wat na. Rond 16u30 keerden we terug naar Yalanhuitz en toen we aankwamen konden we de mama en Marleen (een vriendin van de mama) begroeten. Nadien passeerden we nog eens langs het winkeltje om voor Wouter zijn dagelijks pak koeken te kopen, Mexicanas. Hij is er echt verzot op en kan niet slapen zonder zo een pakje te hebben opgefret!
Zaterdag stonden we met z'n allen voor de deur van Maria (de traditionele vroedvrouw in het kliniekje) die ons had uitgenodigd om samen met haar familie aan de rivier te gaan eten. Wij zorgden voor groenten en rijst, Maria zorgde voor heerlijke kip!! Jieha, eindelijk een stukje vlees tussen onze kiezen. Maria en haar zus maakten een gezellig vuurtje aan het water en het was super om te zien hoe ze voor zo een bende volk een heerlijke maaltijd voor elkaar kregen. We genoten dan ook met volle teugen. Nadien speelden we wat met de kindjes en namen we nog een duikje in het water. Ilse speelde met Willy (het jongste zoontje van Maria) in het water toen hij plots kopje onder ging! Uit het niets sprong Maria haar zoontje te hulp! Echt grappig om te zien hoe ze zo allert reageerde. Zelf haar dure Maya-rok die zoveel geld kost, werd nat. Maria moest nadien uit de kleren en moest een andere, veel kortere rok aandoen. Hoewel haar andere rok nog steeds over haar knieën kwam, is het hier iets wat je niet veel ziet. De vrouwen schamen zich hier voor hun benen en dragen normaal gezien altijd lange, dikke rokken!
Toen de zon iets te fel begon te schijnen maakte we nog een korte wandeling tot boven op een berg waar we een prachtig uitzicht hadden over 'Platanar' en 'Bealinda', 2 nabij gelegen dorpjes. We konden in de verte ook een Mexicaans dorp zien liggen.
We keerden met een goed gevulde Pick-up terug naar Yalanhuitz. Wouter telde 25 man achter in de bak! En wij zaten er ergens tussen... Half gebroken stapten we voor het kliniekje uit en bedankten we de chauffeur voor de rit.
Vandaag opnieuw vroeg uit de veren voor de zondagse markt. We vertrokken net bij zonsopgang en arriveerden vol verwachting om onze rugzak rijkelijk te vullen met groentjes voor de komende week... Helaas pindakaas... nogmaals werden we geconfronteerd met het Semana-Santa-gevoel en troffen slechts 3 kraampjes op de markt. Aiai, een week op bonen, rijst en torilla's vrezen we, maar dat kunnen we ondertussen wel smaken. Na wat voetbal kijken, wat socializen met de Pojommers keerden we terug naar ons huisje op de berg. Onderweg maakten we nog even een plonsje in de rivier want het is alweer snikheet!! We lijken ondertussen al wat op melkchocolade, op weg naar fondant... dat doet er ons aan denken dat jullie vandaag aan het smullen zijn van paaseitjes! Spaar gerust eentje tot we terug zijn...
Hasta luego,
chico y chica in Guatemala.
maandag 6 april 2009
Zondag in Ixquisis.
Vandaag (6 april 2009) is het opnieuw zeer warm in Yalanhuitz. Gisteren was het zondag en markdag. Om 5u15 stonden we op om naar de markt te gaan in Ixquisis (nabij gelegen dorpje). Ilse, één van onze stagebegeleidsters gaat altijd te voet naar de markt. We spraken af om samen met haar te vertrekken. Het was een zalige wandeling door de bergen. We zagen in de verte de grens met Mexico. Het was nog fris en je hoorde enkel de vogeltjes fluiten en de keien knarsen onder onze voeten. Na 1,5u stappen zagen we in de verte de huisjes van Ixquisis.
Op de markt heerste een gezellige drukte. De mensen probeerden al hun koopwaren aan de man te brengen en ook de markhangers vulden hun zakken. We kochten alles wat we konden vinden: tomaten, raapjes, appelsienen, wortels, bonen, patatten en wat geitekaas. Nadat onze rugzak stamvol zat, begaven we ons naar het 'voetbalveld' waar er enkele zondag matchen worden georganiseerd. De eerste match ging tussen Yalanhuitz en Ixquisis. Het bleek echter niet zo spannend en het eindigde 0-0. Toch was het er heel gezellig. De mensen keken langs de kant van het veld en praatten wat bij. Sommigen stelden er hun kraampje op en verkochten wat snacks.
We leerden er ook de vrijwilligers van Pojom (ander kliniekje van Vivir en Amor) kennen waaronder Hanne (die samen met Eva vivir en amor heeft opgestart), haar vriend Kurt, een doktersstudent uit Duitsland en een net afgestudeerde dokter uit België. Terwijl we supporterden aten we overheerlijke Belgische frietjes!
Op de terugweg naar Yalanhuitz passeerden we 'el rio' en konden we het niet laten om een frisse duik in het water te nemen. Het was heerlijk om er te zwemmen en daarna wat te zonnen... helaas waren we 's avonds een beetje aangebrand.
Vandaag hebben we al 6 consultaties gehad in het kliniekje. Het gaat vlot vandaag en het spaans lukt steeds beter en beter. Deze middag konden we genieten van wat lagoustines die een man op doorreis verkocht. mmm!
Verbrandde groetjes,
Wouter (Walter) en Delphine (Delphina).
Op de markt heerste een gezellige drukte. De mensen probeerden al hun koopwaren aan de man te brengen en ook de markhangers vulden hun zakken. We kochten alles wat we konden vinden: tomaten, raapjes, appelsienen, wortels, bonen, patatten en wat geitekaas. Nadat onze rugzak stamvol zat, begaven we ons naar het 'voetbalveld' waar er enkele zondag matchen worden georganiseerd. De eerste match ging tussen Yalanhuitz en Ixquisis. Het bleek echter niet zo spannend en het eindigde 0-0. Toch was het er heel gezellig. De mensen keken langs de kant van het veld en praatten wat bij. Sommigen stelden er hun kraampje op en verkochten wat snacks.
We leerden er ook de vrijwilligers van Pojom (ander kliniekje van Vivir en Amor) kennen waaronder Hanne (die samen met Eva vivir en amor heeft opgestart), haar vriend Kurt, een doktersstudent uit Duitsland en een net afgestudeerde dokter uit België. Terwijl we supporterden aten we overheerlijke Belgische frietjes!
Op de terugweg naar Yalanhuitz passeerden we 'el rio' en konden we het niet laten om een frisse duik in het water te nemen. Het was heerlijk om er te zwemmen en daarna wat te zonnen... helaas waren we 's avonds een beetje aangebrand.
Vandaag hebben we al 6 consultaties gehad in het kliniekje. Het gaat vlot vandaag en het spaans lukt steeds beter en beter. Deze middag konden we genieten van wat lagoustines die een man op doorreis verkocht. mmm!
Verbrandde groetjes,
Wouter (Walter) en Delphine (Delphina).
zaterdag 4 april 2009
Zaterdag 4 april 2009
We zijn ondertussen een beetje gesetteld hier in Yalanhuitz en doen samen met Ilse en Lien de consultaties. Die zijn soms wat moeilijk door de taalbarrière ( mensen spreken hier meestal de mayataal en verstaan niet altijd Spaans) maar ook het cultuurverschil. Tenslotte zijn wij ook geen dokters en zijn we op elkaars ervaring en medische boeken aangewezen om een diagnose te stellen.
Deze morgen hadden we twee consultaties waarbij een zwangere vrouw op controle kwam. Het is iets wat we nooit in onze opleiding hebben geleerd en dat maakt het ook wel fun. Het voelen van het hoofdje, de ligging van het kind bepalen, de verschillende methoden om te zien hoe ver de zwangerschap is, het beluisteren van de harttonen, todo es nuevo...
Bij de tweede zwangere vrouw hoorden we twee harttoontjes en nog wat zaken deden ons vermoeden dat het om een tweeling zou gaan.... Er zijn nog maar 5 tweelingen geboren in Yalanhuitz, dus het komt hier niet veel voor. We hopen dat de bevalling ( misschien voor binnenkort) vlot verloopt.Onze nachtrust is wat verstoort door bronstige mannelijke honden die het hondje van 'la clinica' lastigvallen. We vermoeden dat er hier toch een serieus te kort is aan honden van het vrouwelijke geslacht...
veel groetjes wouter en delphine
Deze morgen hadden we twee consultaties waarbij een zwangere vrouw op controle kwam. Het is iets wat we nooit in onze opleiding hebben geleerd en dat maakt het ook wel fun. Het voelen van het hoofdje, de ligging van het kind bepalen, de verschillende methoden om te zien hoe ver de zwangerschap is, het beluisteren van de harttonen, todo es nuevo...
Bij de tweede zwangere vrouw hoorden we twee harttoontjes en nog wat zaken deden ons vermoeden dat het om een tweeling zou gaan.... Er zijn nog maar 5 tweelingen geboren in Yalanhuitz, dus het komt hier niet veel voor. We hopen dat de bevalling ( misschien voor binnenkort) vlot verloopt.Onze nachtrust is wat verstoort door bronstige mannelijke honden die het hondje van 'la clinica' lastigvallen. We vermoeden dat er hier toch een serieus te kort is aan honden van het vrouwelijke geslacht...
veel groetjes wouter en delphine
donderdag 2 april 2009
aankomst yalanhuitz
2 april 2009, Yalanhuitz.
Even een overzichtje van de laatste dagen:
Vanuit Mexico City zijn we met de nachtbus naar Comitan gereisd (stadje niet ver van de grens met Guatemala). In Comitan hebben we om 9u een bus genomen naar Chuatémoc om vandaaruit de grens over te steken. Met een vélo-taxi werden we naar het volgende stadje gebracht, waar we opnieuw een busje namen naar Nenton. Helaas pindakaas misten we daar onze enigste bus met bestemming Yalanhuitz. Na een nachtje in Nenton, konden we om 7u zo hadden ze ons toch wijsgemaakt. Kwart voor zeven stonden we gepakt en gezakt klaar om te vertrekken en het busje stond er ook. Passado a el mécanico, zie dienen jongen chauffeur. Okay zeiden we en op naar de garagist. Wat kloppen en sleutelen en we kregen een beetje stress. kwart voor tien was tbuske lik aan frieten. Ondertussen kregen we al te horen dat het buske pas om 11u zal vertrekken. Toch begonnen we een beetje te twijfelen of we er vandaag nog wel in Yalanhuitz zouden geraken. het mirakel geschiedde, tien voor elf was het busje klaar voor vertrek.
twerd een leuk 4uur durend ritje, met wat steile beklimmingen en afdalingen, wat slepende banden en wat springende stenen, eentje met mooie uitzichten of de groene natuur, wat puffend met uitzicht op een dor landschap,en dan ................... aangekomen!!
Aangekomen in Yalanhuitz werden we verwelkomt door de twee vrijwilligers Lien en Ilse.
Ook was er nog een duitse dokterstudente die tijdens onze eerste nacht vertrok.
We maakten nog kennis met ons huisje, Casa cannella. Mooi gelegen op een bergje met uitzicht op het dorp.
Vandaag hebben we al kennis gemaakt met de lokale bevolking in 2 consultas. De missie van vandaag wordt ongetwijfeld eten zoeken. Blijkbaar is de zondag de dag om inkopen te doen voor de hele week voor groentjes en vlees. We hebben nog een noodrantsoentje bij van drie knorrsoepkes en wat rijstkoeken. We weten al een plaatsje voor wat tortilla's en wat bonen. Met onze charmes hopen we nog wat meer te versieren. :)
Hasta luego.
We proberen binnenkort wat foto's erop te zetten
Even een overzichtje van de laatste dagen:
Vanuit Mexico City zijn we met de nachtbus naar Comitan gereisd (stadje niet ver van de grens met Guatemala). In Comitan hebben we om 9u een bus genomen naar Chuatémoc om vandaaruit de grens over te steken. Met een vélo-taxi werden we naar het volgende stadje gebracht, waar we opnieuw een busje namen naar Nenton. Helaas pindakaas misten we daar onze enigste bus met bestemming Yalanhuitz. Na een nachtje in Nenton, konden we om 7u zo hadden ze ons toch wijsgemaakt. Kwart voor zeven stonden we gepakt en gezakt klaar om te vertrekken en het busje stond er ook. Passado a el mécanico, zie dienen jongen chauffeur. Okay zeiden we en op naar de garagist. Wat kloppen en sleutelen en we kregen een beetje stress. kwart voor tien was tbuske lik aan frieten. Ondertussen kregen we al te horen dat het buske pas om 11u zal vertrekken. Toch begonnen we een beetje te twijfelen of we er vandaag nog wel in Yalanhuitz zouden geraken. het mirakel geschiedde, tien voor elf was het busje klaar voor vertrek.
twerd een leuk 4uur durend ritje, met wat steile beklimmingen en afdalingen, wat slepende banden en wat springende stenen, eentje met mooie uitzichten of de groene natuur, wat puffend met uitzicht op een dor landschap,en dan ................... aangekomen!!
Aangekomen in Yalanhuitz werden we verwelkomt door de twee vrijwilligers Lien en Ilse.
Ook was er nog een duitse dokterstudente die tijdens onze eerste nacht vertrok.
We maakten nog kennis met ons huisje, Casa cannella. Mooi gelegen op een bergje met uitzicht op het dorp.
Vandaag hebben we al kennis gemaakt met de lokale bevolking in 2 consultas. De missie van vandaag wordt ongetwijfeld eten zoeken. Blijkbaar is de zondag de dag om inkopen te doen voor de hele week voor groentjes en vlees. We hebben nog een noodrantsoentje bij van drie knorrsoepkes en wat rijstkoeken. We weten al een plaatsje voor wat tortilla's en wat bonen. Met onze charmes hopen we nog wat meer te versieren. :)
Hasta luego.
We proberen binnenkort wat foto's erop te zetten
Abonneren op:
Posts (Atom)
