woensdag 15 abril

Unos dias son pasado...Het wordt beslist een druk weekje deze week.Na onze onze eerste (kleine) teleurstelling over het kleine marktje op zondag, hadden we een plan gemaakt. Maandag avond kochten we een kipje bij de lokale boer.In ruil voor een sauna beurt wilde ik gerust wel een kipje slachten. Na het uitkiezen van een 4,5 kg dik of mager kipje (eigenlijk geen idee hoeveel een kip in België weegt) liepen we trots met ons brokje vlees naar ons huisje. Onderweg zagen we wat lachende gezichten waarvan we vermoeden dat ze dachten "die gaan ook dat kieken slachten of wa".Er ging een uurtje voorbij tussen het nemen van de laatste foto's van het kipje en de kippebillen en vlerkjes in de pan. Smaken dat deed, mmm samen met wat patatjes en mango en wat radijsjes.Overheerlijk...

Oh en er werd onverwacht op de deur geklopt van Casa Canela laat op die avond. Twee , naar onze bescheiden mening, avonturies klopten na hun rondreis ( sinds September 2008) aan voor een nachtje in ons huis. Rik en Heleen waren op weg naar Pojom om hun goede vrienden Hanne en Kurt te bezoeken. Na wat verhalen te delen en te eten vielen we, dromende van verre reizen, in slaap...Ondertussen zijn ook de andere studentes terug gearriveerd van hun reis. Wat het huis , nu met 6, toch al redelijk wat vult.Lien vertrok dinsdag met haar mama op reis en dus verzorgen we samen met Ilse de consultats.Het was weer een heel uitlopende reeks van patiënten. Daarstraks nog een diabetespatiënt en een mevrouw met een vermoeden van herval van kanker, een kindje met diaree dat eruit spoot, een hoofdwonde, een kindje met misvormde handjes en benen, een mevrouw met een opgezette lever (hepatitis?), een zwangere 15-jarige enz...

Tis zo verschrikkelijk boeiend.Deze voormiddag volgden we een bijscholing mee voor de traditionele vroedvrouwen. Deze werd gegeven door Hanne van Pojom. Het onderwerp was schouderdystorsie, voor de mensen met weinig medische kennis komt het erop neer dat ze geleerd hebben wat te doen wanneer de schouder van het kindje vast zit tijdens de bevalling. Na een informatiesessie volgde nog een toneeltje met een praktijkoefening. En omdat men nu eenmaal niet bevalt van een kindje met dystorsie op commando speelden we dan maar een bevalling na. Delphine haar benen waren de vagina, Toenga ( afgestudeerde belgische arts) de benen van de vrouw die beviel en ik speelde het grote kind.Na ongeveer een tiental keren te zijn herboren hadden de vroedvrouwen de techniek wat onder de knie.Best een grappig zicht :)Filmke volgt :p
Veel groetjes
Delphine en Wouter