een weekje gepasseerd zondag 12 april

het is ondertussen al 2 weken geleden dat we België achter ons hebben gelaten en het is ook al een weekje geleden dat we iets van ons hebben laten horen. Die dagen waren goed gevuld.Het was deze week "Semana Santa", de week voor pasen. Een beetje hetzelfde zoals in België met goede vrijdag en stille zaterdag. Alleen is het hier een reden om heel het land plat te leggen en op bezoek te gaan bij familie. Tot woensdag deden we samen met Lien de consultaties, Ilse ging ondertussen naar Huehuetenango om haar wijsheidstanden te laten trekken. Ons spaans die toch wel erg nuttig is tijdens de consultaties begint goed te vlotten en da maakt het wel leuker. De consultaties gaan van een hoofdwonde na een steen, over het uithalen van een draadje uit een ooglid tot kindjes met griep.Heel gevarieerd allemaal, soms wat lastig want je moet overal een beetje thuis in zijn om bepaalde aandoeningen te kunnen uitsluiten en een juiste diagnose te kunnen stellen.

Vanaf donderdag was ook het kliniekje gesloten voor zijn dagelijkse consultaties en dus enkel open voor noodgevallen. We dachten daarom een uitstapje te plannen naar een stadje in de buurt (Quetzaltenago of ook wel Xela genoemd). Hoewel in de buurt het zou toch wel een kleine acht uur duren voor we er zouden aankomen. We vroegen woensdag nog eens na bij plaatselijke vroedvrouw Maria of er wel busjes reden, kwestie dat we om 3u 's nachts ( het enige uur waarop je vanuit Yalanhuits kan vertrekken) niet voor niets klaar stonden. Twas natuurlijk te denken... De familie die de busjes bestuurd en bezit viert samen 'Semana Santa' in Huehuetenago waardoor er van woensdag tot zondag geen busjes reden. Dikke pech dan maar... Maar afstel is geen uitstel!!!

Andere plannen dan maar... We kozen voor leuke alternatieven... Donderdag planden we een uitstap naar de grens met Mexico. In de doorreis hadden we al de grens gepasseerd in La Mesilla.( de officiële grens). Veel dichter kan je ook de grens oversteken, ditmaal een natuurlijke grens zonder een slagboom of officiële papieren of personen. We stapten een tweetal uurtjes in het bloedhete woud (vol slangen en tijgers, zo maken ze ons hier wijs?!!?). Omsingeld door insekten van drie centimeters die als straaljagers voorbij vlogen genoten we van een zalig uitzicht. De bergen, de zon, het onaangetaste groen... man zo zalig. Uiteindelijk kwamen we aan, meer dan een stel witte paalkes stelde de grans niet voor. Meer interesseerde ons de rivier die de grens kruiste. Met voetjes in het water, een watermeloen en mango in de hand legden we ons achterover op de steentjes. Na het genieten hadden we moeite om terug te keren. Toch die verhalen over tijgers en slangen in het achterhoofd wilden we graag voor den donker thuis zijn, dus besloten we maar aan de terugweg te beginnen. Die was een stuk lastiger dan het doorgaan. We hadden niet echt door dat we in de heenreis de hele tijd hadden afgedaald. Stinkend van het zweet kwamen we aan in Yalanhuitz. Na het nuttigen van gebruneerde (vrij vertaald; gebakken) patatten vielen we als een patattezak in slaap.

De volgende morgen bleven we wat langer in ons bedje liggen. Na een bananenmilkshake (zonder ijscrème) als ontbijt gingen we nog wat 'boodschappen' doen in de winkeltjes van Yalanhuitz en passeeerden we in het kliniekje bij Lien en Ilse. We hadden in de namiddag afgesproken met de vrijwilligers van over den berg (van het kliniekje van Pojom) voor een duik in de rivier in Ixquisis. Om 13u30 vertrokken we samen met Ilse richting het frisse water. Lien bleef achter in Yalanhuitz omdat ze haar mama en een vriendin van haar mama verwachtte die haar een bezoekje brachten. Aangekomen aan de rivier bleken we er niet alleen te zijn. Met 'Semana Santa' zijn er veel families die graag eens een duikje nemen. Tussen de macho-jongens, de kibbelende dames en de gillende kinderen zwommen we in het heerlijk helderblauwe water. Na een uurtje kwamen ook de mensen van Pojom aan en babbelden we wat na. Rond 16u30 keerden we terug naar Yalanhuitz en toen we aankwamen konden we de mama en Marleen (een vriendin van de mama) begroeten. Nadien passeerden we nog eens langs het winkeltje om voor Wouter zijn dagelijks pak koeken te kopen, Mexicanas. Hij is er echt verzot op en kan niet slapen zonder zo een pakje te hebben opgefret!

Zaterdag stonden we met z'n allen voor de deur van Maria (de traditionele vroedvrouw in het kliniekje) die ons had uitgenodigd om samen met haar familie aan de rivier te gaan eten. Wij zorgden voor groenten en rijst, Maria zorgde voor heerlijke kip!! Jieha, eindelijk een stukje vlees tussen onze kiezen. Maria en haar zus maakten een gezellig vuurtje aan het water en het was super om te zien hoe ze voor zo een bende volk een heerlijke maaltijd voor elkaar kregen. We genoten dan ook met volle teugen. Nadien speelden we wat met de kindjes en namen we nog een duikje in het water. Ilse speelde met Willy (het jongste zoontje van Maria) in het water toen hij plots kopje onder ging! Uit het niets sprong Maria haar zoontje te hulp! Echt grappig om te zien hoe ze zo allert reageerde. Zelf haar dure Maya-rok die zoveel geld kost, werd nat. Maria moest nadien uit de kleren en moest een andere, veel kortere rok aandoen. Hoewel haar andere rok nog steeds over haar knieën kwam, is het hier iets wat je niet veel ziet. De vrouwen schamen zich hier voor hun benen en dragen normaal gezien altijd lange, dikke rokken!
Toen de zon iets te fel begon te schijnen maakte we nog een korte wandeling tot boven op een berg waar we een prachtig uitzicht hadden over 'Platanar' en 'Bealinda', 2 nabij gelegen dorpjes. We konden in de verte ook een Mexicaans dorp zien liggen.
We keerden met een goed gevulde Pick-up terug naar Yalanhuitz. Wouter telde 25 man achter in de bak! En wij zaten er ergens tussen... Half gebroken stapten we voor het kliniekje uit en bedankten we de chauffeur voor de rit.

Vandaag opnieuw vroeg uit de veren voor de zondagse markt. We vertrokken net bij zonsopgang en arriveerden vol verwachting om onze rugzak rijkelijk te vullen met groentjes voor de komende week... Helaas pindakaas... nogmaals werden we geconfronteerd met het Semana-Santa-gevoel en troffen slechts 3 kraampjes op de markt. Aiai, een week op bonen, rijst en torilla's vrezen we, maar dat kunnen we ondertussen wel smaken. Na wat voetbal kijken, wat socializen met de Pojommers keerden we terug naar ons huisje op de berg. Onderweg maakten we nog even een plonsje in de rivier want het is alweer snikheet!! We lijken ondertussen al wat op melkchocolade, op weg naar fondant... dat doet er ons aan denken dat jullie vandaag aan het smullen zijn van paaseitjes! Spaar gerust eentje tot we terug zijn...

Hasta luego,

chico y chica in Guatemala.