woensdag 29 april 2009

De avonturen in het kliniekje

Dag trouwe lezers,

In de nacht van zondag op maandag klopte er iemand op de deur en riep: 'disculpa, emergencia' (sorry, spoedgeval). Toenga was als eerste wakker en beloofde de man dat we onmiddellijk naar het kliniekje zouden komen. Niet veel later liepen we met z'n drieën de berg af. Aangekomen aan het kliniekje was er niet veel leven te bespeuren. Er was niemand te zien en alles bleek rustig. Tot we in de verte wat lampen zagen schijnen. Een man met doeken rond zijn handen gebonden, kwam dichterbij. Ook zijn fanclub (de voltallige familie) was aanwezig. Wouter en Toenga jaagden Lien en Ilse uit hun bed, terwijl ik probeerde te achterhalen wat er gebeurd was. De man bleek overvallen te zijn geweest en had snijwonden van manchettes in zijn beide handen.

Toenga en Wouter maakten de wonde schoon terwijl de meisjes de familieleden wat gerust probeerden te stellen en vooral wat probeerden in te tomen. Onder al het aangekoekte bloed zaten een 4-tal snijwonden verborgen die gehecht moesten worden. We stelden 'a l' improviste' alle materiaal zo steriel mogelijk op. Ik kreeg de eer om, onder begeleiding van Toenga, de wondes de verdoven. Ondertussen leidde Wouter de man af door wat vragen te stellen over zijn familie, zijn werk, enz. Alles ging goed... tot de patiënt vond dat het genoeg geweest was. 'Mucho, mucho dolor' (veel, veel pijn), zei hij. Hij dacht dat het wel vanzelf zou genezen. 1 uur lang probeerden we alle trucks boven te halen om hem te overtuigen om de wonde te laten hechten. Helaas, het bleef protesteren! We konden het amper geloven of aanvaarden, maar hij moest het niet weten! We plakten de wonde toe met steri-strips(R) en geboden hem om dinsdag terug te keren. Vandaag is het ondertussen al woensdag... en van onze stoere bink nog steeds geen spoor...

Met ons gaat het voor de rest super! De laatste dagen hebben we al heel smakelijk gegeten dankzij de kookkunsten van de jongens. We aten al lasagne uit een zelfgefabriceerde oven, brood met een goed korstje (of was het wat verbrand??? hihi) en gisteren aten we overheerlijke belgische frieten!

Tot de volgende!

1 opmerking:

  1. Ola,

    Wow avontuur :) Elke midden-Amerikaanse macho is echter Rambo dat waren jullie waarschijnlijk vergeten. Rambo's hebben geen draden in hun lijf nodig, zij genezen vanzelf al duurt dat wat langer maar Rambo's houden dat wel vol. Hoewel die steriele klevers welgekomen waren, vermoed ik ;)

    Ik lees tussen en in de lijnen dat de samenwerking daar gesmeerd verloopt en dan lijken zulke avonturen me eerder spannend dan vervelend :)

    Geniet van jullie trip verder!

    Ik ga m'n afrikaantje gaan ophalen :)

    Groetjes!

    Brecht

    BeantwoordenVerwijderen